اڅک، بایزید (1399). پشتو فونولوژی (واجشناسی زبان پشتو). کابل: مرکز پژوهشی کائینات.
الهام، محمد رحیم (1344). د پشتو گرامرطرح (طرح دستور زبان پشتو). کابل: دانشگاه کابل.
پنزل، هربرت (1955). د پشتو گرامر (دستور زبان پشتو). مترجم (محمدرحیم الهام). کابل: دانشگاه کابل.
تأیید، نصیر احمد (1398). فرایندهای واژ ـ واجی زبان پشتو. پایاننامه کارشناسیارشد: دانشگاه علامه طباطبائی.
جم، بشیر (1388). نظریة بهینگی و کاربرد آن در تبیین فرایندهای واجی زبان فارسی. رسالة دکتری. دانشگاه ترتیب مدرس.
چمتو، محمدقسیم (1400). تشریحی ژبپوهنه (زبانشناسی تشریحی). کابل: انتشارات جهان دانش.
حاجیزاده، معصومه (1386). بررسی فرایندهای واجی زبان فارسی محاورة معیار از دیدگاه بهینگی. تهران: دانشگاه آزاد اسلامی.
خویشکی، محمدصابر (1380). پشتو فونولوژی او مورفولوژی( واجشناسی و صرف پشتو). ننگرهار: شرق.
خیال، لیمه (1401). مقاییسه فونیمکی زبانهای دری و پشتو. کابل: فرهنگستان افغانستان.
دبیرمقدم، محمد (1383). نظریه بهینگی. مجله زبان و ادب. ش20:51:40.
دبیرمقدم، محمد (1392). ردهشناسی زبانهای ایرانی (جلد اول). تهران: سمت.
دبیرمقدم، محمد (1396). زبان شناسی نظری: پیدایش و تکوین دستور زایشی (ویراست سوم). تهران: سمت.
زمانخان، جهانگیر (2004). قواعد هجا در زبان پشتو. پاکستان: دانشگاه پشاور.
زیار، مجاور احمد (2005). پښتو پښویه (دستور زبان پشتو). کابل: انتشارات دانش.
سیردانی، مهتاب (1387). بررسی فرایندهای واژ-واجی فارسی محاورهای معیار برپایة رویکرد بهینگی. پایاننامة کارشناسی ارشد. تهران: دانشگاه علامه طباطبائی.
شاکر، نوراحمد. (1350). ژبنی څېړنې (پژوهشهای زبانی). قندهار: انتشارات صداقت.
شیرزاد، محمدآقا (1399). پښتو ګرامر. کابل: جهانش دانش.
طاهری، نصیراحمد (1399). تشریحی ژبپوهنه ( زبانشناسی تشریحی). کابل: انتشارات سمون.
غوربندی، میراجان (1387). گردود پوهنه (گویششناسی). کابل: انتشارات جهان اسلام.
فتاحی، مهدی. (1394). واجشناسی فعل در کردی: تحلیلی در نظریة بهینگی. رساله دکتری: دانشگاه تهران.
محبوب، محبوبشاه (1398). پشتو ژبدود( دستور زبان پشتو). ننگرهار: انتشارات مومند.
محمدی، آزاد (1400). سادهسازی خوشههای همخوانی در زبان کردی در چارچوب نظریة بهینگی. رساله دکتری: دانشگاه تهران.
مدرسی قوامی، گلناز (1389). نظریه بهینگی: مروری بر پیشینه و سازوکار آن. مجموعه مقالات کارگاه بررسی نظریه بهینگی.
مدرسی قوامی، گلناز (1394). فرهنگی توصیفی آواشناسی و واجشناسی. تهران: نشرعلمی.
مدرسی قوامی، گلناز و سهند الهامی خراسانی. (1397). شباهتگریزی و حذف انسدادی پایانی در خوشههای همخوانی زبان فارسی در چارچوب نظریۀ بهینگی. علم زبان، س5، ش7. 53-87.
هلالی، عبدالحکیم (1370). د پشتو ژبی فونولوژی (واجشناسی زبان پشتو) ویراست دوم. قندهار: نشر صداقت.
Boyle D. A. (2014). Descriptive Grammar of Pashto and its Dialects. Vol. 1, Germany: Hubert & Co .KG, Gottingen Printing.
Côté, M. (2004). "Syntagmatic Distinctness in Consonant Deletion". Phonology 21: 1-41.
Kager, R. (1999). Optimality Theory. Cambridge: Cambridge University Press.
Krämer, M. & D. Zec (2020). "Nasal consonants, sonority and syllable phonotactics: The dual nasal hypothesis". Phonology 37: 27-63.
MacKenzie, D. N. (1990). "Pashto". The World’s Major Languages. B. Comrie (ed.), Oxford: Oxford University Press. 547-565.
McCarthy, J. J. (2008). Doing Optimality Theory. Oxford: Blackwell Publishing.
Penzl, H. (1955). A Grammar of Pashto. Washington: American Council of Learned Societies.
Prince, A. & P. Smolensky (1993/2004). Optimality Theory: Constraint interaction in Generative Grammar. Malden, MA & Oxford: Black well. [Revision Of 1993 technical report, Rutgers University center for Cognitive Science. Available on Rutgers Optimality Archive, ROA-537.]
Robson, B. & H. Tegey (2009). "Pashto". The Iranian Languages. G. Windfuhr (ed.), London & New York: Routledge, 721-772.
Tegey, H. & B. Robson. (1996). A Reference Grammar of Pashto. Washington D. C.: Center for Applied Linguistics.
Trumpp, E. (1873). Grammar of the Pḁštō or Language of the Afghans Compared with the Iranian and North-Indian Idioms. London: Trübner.
Windfuhr, G. (2009). The Iranian Languages. London & New York: Routledge.
زبان و زبانشناسی