افراسیابیان، حسین و زهرا منتظری. (1394). بازنگری اساسی بر کاربرد عناصر به اصطلاح معرفهساز در گونههای زبان فارسی. سومین کنفرانس بینالمللی پژوهشهای کاربردی درمطالعات زبان، تهران.https://civilica.com/doc/458213
باطنی، محمدرضا. (1355). چهار گفتار دربارة زبان. تهران: نشر آگه.
بهرامی، فاطمه. (1396). نشانداری ردهشناختی مفعول. پژوهشهای زبانشناسی تطبیقی 7 (13) (بهار و تابستان)، 43-53.
بهرامی، فاطمه، والی رضایی و عادل رفیعی. (1392). معرفگی و نمایهسازی مفعول در زبان فارسی. پژوهشهای زبانی 4 (2) (پاییز و زمستان).
حسنزاده، حسن. (1389). «ی» تعریف اشاره. رشد (1)، 61-63.
حقبین، فریده و هما اسدی. (1392). باز هم «را»: این بار در محاوره. زبانپژوهی دانشگاه الزهرا (ویژهنامة زمستان)، 61-86.
خراسانی، احمد. (1328). نشانه معرفه و نکره. دانش(10)، 37-53.
راسخ مهند، محمد. (1388). معرفه و نکره در زبان فارسی. دستور (ویژهنامة نامۀ فرهنگستان)(5)، 81-103.
عباسی، آزیتا. (1379). معرفگی در زبان فارسی: پدیدهای پیوستاری یا دوقطبی؟. به کوشش دکتر سیدعلی میرعمادی. مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس زبانشناسی نظری و کاربردی 1(97) (447-474). تهران: دانشگاه علامه طباطبائی.
عطایی کچویی، تهمینه و محمود ندیمی هرندی. (1395). یاء معرفه، پسوند ندا، پسوندی نادر و ناشناخته در دستور تاریخی زبان فارسی. ویژهنامة فرهنگستان (دستور) (12)، 127-144.
قطره، فریبا. (1386). مشخصههای تصریفی در زبان فارسی امروز. نامه فرهنگستان، (4)، 52-81.
لاینز، جان. (1391). درآمدی بر معنیشناسی زبان. ترجمه کورش صفوی. تهران، انتشارات علمی.
ماهوتیان، شهرزاد. (1378). دستور زبان فارسی از دیدگاه ردهشناسی. ترجمه مهدی سمائی. چاپ پنجم. تهران، نشر مرکز.
معین، محمد. (1337). مفرد و جمع و معرفه و نکره. تهران، انتشارات دانشگاه تهران.
منشیزاده، مجتبی. (1376). مشکل «یا»ی نکره و عدد «یک» در فارسی امروز: بحثی مقابلهای در زبان فارسی و انگلیسی. شناخت (21).
Abbasi, A. (2000). “Definiteness in Persian language: a continuous or bipolar phenomenon?” Allameh university articles, 2000, 97, 447-474.
Abbott, B. (2004). Definiteness and indefiniteness. In L. R. Horn & Gregory Ward (Eds.), Handbook of Pragmatics (pp. 122-150). Oxford: Blackwell.
Afrasiabian, H. and Montazeri, Z. (2015). “A fundamental revision of the use of so-called defining elements in Persian language types”. 3rd international conference on applied research in language studies. Tehran. [in Persian]
Ataie Kachuyee, T. and Nadimi Harandi, M. (2016). “Definite “/-i/”, exclamation suffix, infrequent and unknown suffix in Persian historical grammar”. Academy of Persian language and literature, Special issue, 12, 127-144. [In Persian]
Bahrami, F. (2017). “Object typology markedness”. Journal of research in comparative linguistics, 7(13), Spring Summer. [In Persian]
Bahrami, F.; Rezaie, V. and Rafiee, A., (2013). “Definiteness and object marking in Persian”. Language researches, 4, 2, Fall Winter. [In Persian]
Bateni, M. (1976). Four articles about language. Tehran, Agah Press. [In Persian]
Brown, G. and Yule, G. (1983). Discourse analysis. Cambridge, Cambridge university press.
Croft, W. (2002). Typology and universals. University of Manchester, Cambridge.
Haqbin, F. and Asadi, H. (2013). “Again “/rā/”: in colloquial”. Journal of language research, Special issue, Winter, 61-86. [In Persian]
Hasan Zadeh, H. (2010). “Definite “/-i/” article”. Growth, 1, 61-63.
Hawkins, J. A. (1978). Definiteness and indefiniteness: A study in reference and grammaticality prediction. London: Croom Helm.
Kent, R. G. (1953). Old Persian: grammar, texts, lexicon. New Haven: American Oriental Society.
Jamshidian, T. (2006). “Foreign language learners` article use: specificity vs. definiteness”. Foreign languages researches, special issue, 27, 165-181.
Lyons, Ch. (1999). Definiteness. Cambridge.
Lyons, J. (2012). Linguistic semantic: An introduction. Translated by Kourosh Safavi. Tehran, Elmi press. [In Persian]
Mahutian, Sh. (1999). Persian language grammar from a typological point of view. Translated by Mehdi Samaee. Tehran, Markaz Press. [In Persian]
Moien, M. (1958). Singular and plural and definite and indefinite. Tehran, Tehran Press. [In Persian]
Monshizadeh, M. (1997). “The problem of indefinite “/-i/” and number one in today`s Persian: a contrastive analysis in Persian and English”. Cognition. 21. [In Persian]
Nourzaei, M. (2022). “Diachronic development of the K-suffixes Evidence from classical new Persian, contemporary written Persian, and contemporary spoken Persian”. Iranian studies (2022), 1-46. Doi:10.1017/irn.2021.27.
Peterson. D. J. (1974). Noun phrase specificity. Michigan, The University Press. Page 97.
Qatre, F. (2007). “Inflectional features in today`s Persian language”. Grammar, Special issue, 3, 52-81. [In Persian]
Quirk, R.; Greenbaum, S.; Leech, G. and Svartvik, J. (1985). A Comprehensive grammar of The English language. New York, Longman.
Rasekh Mahand, M. (2009). “Definite and indefinite in Persian language”. Academy of Persian language and literature, Special issue 5, 81-103. [In Persian]
Strawson, P. F. (1952). Introduction to logical theory. London: Methuen.
Xorasani, A. (1949). “The sign of definite and indefinite”. Knowledge, 10, 37-53. [In Persian]
زبان و زبانشناسی