The Order of Different Types of Adjuncts in Standard Spoken Persian; a Corpus-Based Study

Document Type : .

Author
Maryam Ramezankhani
PhD of Linguistics, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran
10.30465/lsi.2024.47512.1721
Abstract
Adjunct is an optional or secondary element used in a sentence to provide excess information about the action, participants, time, place, etc. The present paper studied the application and order of different types of adjuncts in the standard spoken Persian. Using corpus-based methods, the study showed that the usage of adjuncts is more than that of other main constituents (i.e. subject, verb, internal arguments), and it is used in all places of clause. Additionally, the types of descriptive, time, place, manner and quantity are the most used adjuncts in the standard spoken Persian with adjunct of time applied mostly at the beginning of the clause and around subject, and the descriptive one used dominantly in the middle of the clause and alongside verb and internal arguments. Accordingly, based on the type of adjuncts their places in clause, it can be concluded that expressing the time of an action for Persian speaker is the foremost priority in the spoken variety. The results can be useful to studies exploring word order in Persian language, differences of spoken and written varieties, and discourse analysis.
Keywords
adjunct
order of adjuncts
types of adjuncts
standard spoken Persian
spoken Persian
باطنی، محمدرضا (1372). توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی. تهران: امیرکبیر.
جعفری، آزیتا (1388). «بررسی افزوده‌ها در زبان فارسی: بر اساس رویکردهای نقشی و صوری». دستور (‌نامۀ فرهنگستان) ش5، 155-128.
 
راسخ‌مهند، محمد (1382). «قید جمله و قید فعل در زبان فارسی». مجلۀ زبان‌شناسی. س18، ش1، 100-95.
راسخ‌مهند، محمد، مژگان معین و مسعود محمدی راد (1393). فرهنگ توصیفی نحو. تهران: نشر علمی.
زندی‌مقدم، زهرا (1377). «قید، متمم قیدواره». دستور (‌نامۀ فرهنگستان). س4، ش2، 172-148.
زندی‌مقدم، زهرا (1388). «بررسی صوری و معنایی قید در زبان فارسی: با تأکید بر ویژگی‌های صوری آن». دستور (‌نامۀ فرهنگستان). ش5، 127-104.
صادقی، علی‌اشرف و غلامرضا ارژنگ (1356). دستور زبان فارسی. سال سوم فرهنگ و ادب.
طبیب‌زاده، امید (1383). «وابسته‌های فعل در زبان فارسی بر اساس نظریۀ وابستگی». دستور (‌نامۀ فرهنگستان). ج1، 21-19.
غلامعلی‌زاده، خسرو (1374). ساخت زبان فارسی. تهران: احیاء کتاب.
ماهوتیان، شهرزاد (1378). دستور زبان فارسی از دیدگاه رده‌شناسی. ترجمۀ مهدی سمائی، تهران: نشر مرکز.
ناتل خانلری، پرویز (1369). دستور زبان فارسی. تهران: توس.
Carnie, A. (2006). Syntax: A Generative Introduction. Oxford: Blackwell Publishing.
Chomsky, N. (1995). The Minimalist Program. Cambridge/Mass: MIT Press.
Crystal, D. (2012). A Dictionary of Linguistics and Phonetics. Routledge.
Haegeman, L. (1994).  Introduction to Government and Binding Theory. Oxford: Blackwell.
Haig, G., & M. Rasekh-Mahand (2022). “HamBam corpus description”. HamBam: Hamedan-Bamberg Corpus of Contemporary Spoken Persian. G. Haig, & M. Rasekh-Mahand (eds.). available in: https://multicast.aspra.uni-bamberg.de/resources/hambam/ (date accessed: 2019).
Haig, G., & S. Schnell (eds.) (2022). Multi-CAST: Multilingual corpus of annotated spoken texts. Version 2207. Bamberg: University of Bamberg. Available in: www.multicast.aspra.uni-bamberg.de/ (date accessed: 2019).
Kroeger, P. R. (2004). A Lexical-functional Approach. Cambridge: Cambridge University Press.
Mahootian, S, & L. Gebhardt (1997). Persian Descriptive Grammars. Routledge.
Quirk, R. et al. (1985). A Comprehensive Grammar of the English Language. London: Pearson Longman.
Quirk, R. et al. (1985). A Comprehensive Grammar of the English Language. London: Pearson Longman.
Williams, E. (1987). “Implicit Arguments, the Binding Theory, and Control”. Natural Language & Linguistic Theory. Vol. 5, No. 2, 151-180.
Language and Linguistics
Volume 19, Issue 37
February 2024
Pages 221-242