انجمن زبان شناسی ایران زبان و زبان‌شناسی 23223847 13 26 2017 09 23 Psychological Evidence for Subject Position in Persian: A Minimalist Syntax شواهد روان‌شناختی برای تعیین جایگاه فاعل در زبان فارسی برپایۀ نحو کمینه‌گرا 41 68 3201 FA محمد دبیرمقدم دانشگاه علامه طباطبایی 0000-0002-9514-9435 شهلا رقیب دوست استاد دانشگاه و معاون پژوهشی دانشگاه علامه طباطبایی حسن قاسمی دانشجو دکترای زبان‌شناسی دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2018 08 25 In response to this question whether subject stays in its thematic position within VP or moves to Spec, TP, theoretical debates and given language evidence do not provide sufficient information to determine the derived subject position in Persian sentences’ structure. In this regard, although Persian is a free word order language, the findings of this study show that the displacement of sentence elements in this language is distinguished as a change in the original sentence sequence by Persian speakers, and the change affects their processing time. In addition, considering two different perspectives on the subject's position in Persian and using the psychological evidence, in line with Darzi and Marzban (2014) and Anoshe (2010), we prove that in passive, transitive, and intransitive sentences’ structure in Persian, subject first merges in its thematic position within VP and then moves to Spec, TP.<strong></strong> <span class="apple-converted-space"><span lang="AR-SA" dir="RTL">در پاسخ به این پرسش که آیا در ساخت جملات زبان فارسی، فاعل در جایگاه نقش معنایی خود در گروه فعلی باقی می‌ماند یا به مشخص‌گرِ گروه زمان حرکت می‌کند، بحث‌های نظری و شواهد زبانیِ موجود اطلاعات کافی برای تعیین جایگاه اصلی فاعل ارائه نمی‌کنند. در همین راستا،</span></span><span lang="AR-SA" dir="RTL"> <span class="apple-converted-space">به‌رغم اینکه زبان فارسی دارای توالی واژگانی منعطف در جملات است، یافته‌های پژوهش حاضر نشان می‌دهد جابه‌جایی عناصر جمله در این زبان از سوی فارسی‌زبانان به‌عنوان تغییر در توالی اصلی جمله تشخیص داده می‌شود و این تغییر در مدت زمان پردازش آنها مؤثر است. علاوه بر این، با بررسی دو دیدگاه متفاوت پیرامون جایگاه فاعل در زبان فارسی و با استفاده از شواهد روان‌شناختیِ زبان نشان می‌دهیم که در ساخت جملات لازم، متعدی و مجهولِ زبان فارسی، هم‌سو با دیدگاه درزی و مرزبان (1393) و انوشه (1389)، فاعل ابتدا در جایگاه مشخص‌گرِ گروه فعلی اشتقاق در پایه می‌یابد و سپس به جایگاه مشخص‌گرِ گروهِ زمان حرکت می‌کند. روشِ موردِ استفاده در این پژوهش </span>روشِ تکلیف تصمیم‌گیری دربارۀ صحت جمله می­باشد.</span> https://lsi-linguistics.ihcs.ac.ir/article_3201_24ec8468b67314c2013d215b77034476.pdf