انجمن زبان شناسی ایران زبان و زبان‌شناسی 23223847 2 3 2006 05 22 An Indo-European, German and Iranian Healing Tradition on the basis of Linguistic and Mythological Evidences پیشینة درمانگری در سنّت هند و اروپایی، ژرمنی و ایرانی بر اساس شواهد زبان شناختی و اساطیری 87 98 1618 FA پریسا درخشان مقدم استادیار دانشگاه آزاد اسلامی، تهران Journal Article 2015 08 07 This paper studies the history of healing tradition in Indo- European, German and Iranian Medicine on the basis of Mythology and Linguistics. Three different scientists have written article due to this point of view. According to Benvéniste Indo-Europeans were able to heal the diseases and the healer had a great power. Puhvel claims that indo – European medicine was more a social, religious and mythological Phenomenon and was not considered as a science. Dumézil's observation that Indo-European medicine functions in the third estate and paradigmatically consists of three parts provides a theoretical framework for deeper analysis of individual systems of healing in Indo-European cultures. این مقاله به بررسی تاریخچة درمانگری در طب هند و اروپایی، ژرمنی و ایرانی بر اساس شواهد زبان‌شناختی و اساطیری می‌پردازد. آدالبرت کوهن دانشمند آلمانی دربارة طب سنتی ژرمنی و بر اساس کتاب مرزه‌برگ ژرمنی و مقایسة آن با هندی ودایی (آتهاروودا) دربارة به‌کارگیری طلسم برای مداوای بسیاری از بیماریها مقالة مفصلی عرضه کرد. او بیشتر بیماریهای مداوا شده با طلسم و جادو را  بیماریهای حیوانات می‌دانست. ضمناً پی برد که آنها تعداد بیماریها را به صورت ارقامی با یکان و دهگان یکسان می‌شماردند؛ مثلاً 55، 77، 99 و ... همچنین علت بیماریها را حلول روح شر در بدن شخص بیمار می‌پنداشتند. سه دانشمند دربارة طب هند و اروپایی مقاله نوشته‌اند: بنونیست، یان پوول و دومزیل. طبق نظریة بنونیست بر اساس شواهد زبان‌شناختی در دورانی بسیار قدیم هند و اروپاییان دارای مهارتهایی برای درمان بیماریها بودند و این سنت درمانگری برای شخصِ درمانگر، توانایی به همراه می‌آورد. پوول اعتقاد دارد طب هند و اروپایی بیشتر یک پدیدة اجتماعی، دینی و اسطوره‌ای بوده تا یک واقعة علمی و برای بازسازی آن دوران از اساطیر ودایی بهره می‌جوید. رسالة دومزیل بر اساس خویشکاریهای سه‌گانة سنت هند و اروپایی است. دربارة طب در ایران باستان در ادبیات پهلوی و سنت فلسفی -  اخلاقی ایرانی به طور مشروح صحبت شده است. در ایران باستان، سلامت در نتیجة اعتدال امزاج چهارگانه در بدن و بیماری بر  اثر به هم خوردن این اعتدال به وجود می‌آید. در اوستا سه نوع راه درمان عرضه شده است: 1- با کارد ، 2- با گیاهان دارویی و 3- با کلام جادویی (مانتره). در زادسپرم و بندهشن نیز به طور مفصل دربارة سلامت مزدیسنان و چگونگی تأیید پزشک برای درمانگری بحث شده است. همچنین آناتومی بدن در این آثار تشریح می‌شود.<em></em> https://lsi-linguistics.ihcs.ac.ir/article_1618_f60bb6bb4c96d4df93c51bd69dcc15a0.pdf