انجمن زبان شناسی ایران زبان و زبان‌شناسی 23223847 9 18 2013 11 22 Representation of social actors in foreign policy discourse of Mohammad Reza Pahlavi via Van Leeuwenʹ socio-semantic model بازنمایی کنشگران اجتماعی در گفتمان سیاست خارجیِ محمدرضا پهلوی براساس مدل اجتماعی-معنایی فان لیوون 39 64 1586 FA هما اسدی دانشجوی دکتری زبان‌شناسی دانشگاه الزهرا (س) فرهاد ساسانی دانشگاه الزهرا (س) Journal Article 2013 12 07 Critical discourse analysis deals mostly with power and ideology. This approach attempts to detect unequal power relations and unravel the ideologies hidden behind  texts. Accordingly, this article takes a critical discourse analysis approach to investigate how social actors are represented in the foreign policy discourse of Mohammad Reza Pahlavi. The analytical model used is Van Leeuwen′s socio-semantic framework (2008). The main objective of this  paper is to explore how these representations are used to foreground favorite concepts and background least favorite ones. The findings of this study indicated a differential representation of social actors by Shah according to his aims and goals in that "self" identities are depicted as positive and active actors, while "other" identities are depicted negatively. Moreover, the results showed that from among the features suggested by this framework, "association" and "relational identification" are mostly used for referring to "self" identities, while "appraisement" is mostly used for referring to "other" identities. تحلیل انتقادی گفتمان با واردکردن مفاهیم قدرت و ایدئولوژی به واکاوی روابط نابرابر قدرت و رمزگشایی ایدئولوژی‌های پنهان‌شده در متن‌ها می‌پردازد. در این پژوهش بر اساس مدل بازنمایی کنشگران اجتماعی فان لیوون (2008) و از طریق تحلیل ﻣﺆلفه‌های گفتمان‌مدار در متن‌های مربوط به سیاست خارجیِ محمدرضا پهلوی، چگونگی بازنمایی کنشگران اجتماعی و ارجاع‌های به‌کاررفته در گفتمان سیاست خارجیِ او بررسی می‌شود، تا از این رهگذر نشان داده شود که چگونه این بازنمایی‌ها در راستای برجسته‌سازی و حاشیه‌رانی مفاهیم دل‌خواه و غیردل‌خواه به‌کارگرفته می‌شوند. نتایج نشان می‌دهد که بازنماییِ کنشگرانِ اجتماعی، در متن‌های سیاست خارجیِ شاه، با استفاده از ارجاع‌های مختلف و متناسب با هدف و قصدی که وی دنبال می‌کند، صورت می‌پذیرد. هویت‌های "خودی" غالباً به‌ صورت مثبت و فعال بازنمایی می‌شوند، درحالی‌که هویت‌های "دیگری" به صورت منفی بازنمایی می‌شوند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که شاه برای ارجاع به هویت‌های "خودی" بیشتر از ﻣﺆلفۀ پیونددهی و هویت‌دهی رابطه‌ای استفاده می‌کند و برای ارجاع به هویت‌های "دیگری"ﻣﺆلفۀ ارزش‌گذاری را بیشتر به‌کار می‌گیرد. https://lsi-linguistics.ihcs.ac.ir/article_1586_8f19793b2671094e63a15ab883d50137.pdf