انجمن زبان شناسی ایران زبان و زبان‌شناسی 23223847 1 1 2005 05 22 A VP-shell Analysis of Persian Causative Verbs ساخت سببی زبان فارسی بر اساس طرح پوسته فعلی 91 113 1580 FA مهرزاد منصوری عضو هیئت علمی دانشگاه ایلام و دانشجوی دکتری دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2015 08 06 Since Larson (1988) argued that VP is of two shells (layers) , higher with a light verb and the lower is with a lexical verb as its head, linguists have tried to investigate structures by which the claim can be evaluated. Persian causative constructions ( PCS ) with its various syntactic forms can be helpful in this respect. <br />       This study argues that PCS is clearly formed of a light verb maximal projection ( vP) and a verb phrase projection ( VP).It is argued that the light verbs which stand as the head of  vP is Ǿ , KARDAN, and the affix “ – AN”.It is also argued that in some cases PCS shows some lexical changes in verbal constructions. So it seems that considering  lexical properties in structural analyses can provide a better description . The data of the study shows that at least one piece of evidence support the interface of function and form as functionalist believe.       از زمانیکه لارسن ( 1988 ) استدلال کرد که گروه فعلی از دو پوسته ( لایه ) یکی با هسته فعل سبک و دیگری با هسته فعل واژگانی تشکیل شده است ، زبانشناسان کو شیده اند تا بر این اساس ساخت های متعددی را در زبان های مختلف تجزیه و تحلیل کنند و نقایص و اشکلات احتمالی آن را بررسی نمایند و در تکامل آن تعدیل هایی بوجود آورند . ساخت سببی فارسی با توجه به گوناگونی و تنوع ساختار نحوی آن می تواند در این راستا مورد توجه واقع شود . <br />     داده های این مقاله نشان می دهد که ساختار درونی ساخت های سببی فارسی تا حدودبسیار زیادی با طرح لارسن سازگار است . ساخت های سببی زبان فارسی به درستی نشان می دهند که گروه فعلی از دو فرافکن فعلی فعل سبک و فعل واژگانی تشکیل شده است . فعل سبکی که بعنوان هسته پوسته فعلی بالائی قرار می گیرد به دو صورت بدون نمود آوائی  و با نمود آوایی به صورت ؛ ’’کردن‘‘ٍ ٍٍ و یا پسوند ’’: ان‘‘ : در ساخت سببی فارسی تظاهر می یابد. همچنین در این مقاله استدلال شده است که در برخی موارد فعل سبک سببی در همنشینی با فعل های متفاوت از خودرفتار متفاوت بروز می دهد بر این اساس بنظر می رسد که نظریه هایی صرفا صوری که ملاحظات معنایی را  نادیده می انگارند نمی توانند به نحوی مطلوب به تحلیل ساخت های زبان بپردازند . <br />     همچنین این پژوهش نشان می دهد که حداقل در یک مورد ملاحظات نقشی نقش معنا داری را در تحلیل ساختار نحوی ایفا می کنند . شاید بتوان از آن  به عنوان شاهدی در جهت تعامل نقش و ساختار نحوی که نقش گرایان بر آن  تاکید می ورزند استفاده کرد. https://lsi-linguistics.ihcs.ac.ir/article_1580_dc5c768b5dc76a084531934b34601977.pdf