جانداری و بی‌جانی در گویش‌های ایرانی

نوع مقاله: علمی-پژوهشی

نویسنده

استاد پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

چکیده

زبانها ویژگی‌های مصادیق جهان بیرون را به نحو متفاوتی در خود منعکس می‌کنند؛ برای مثال، مقولة شخص، شمار، زمان و نمود فعل[1] یا حالت[2] و جنس اسم[3] در زبان‌های مختلف به صورت‌های متفاوت بیان می‌شود. یکی دیگر از این مقولات، ویژگی جانداری[4] است که زبان‌ها توجه کمتری به بیان آن دارند. این خصوصیت در تعدادی از گویش‌های ایرانی وجود دارد که موضوع بحث این مقاله است.



[1] aspect


[2] case


[3] gender


[4] animate

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Animate and Inanimate in Iranian Dialects

نویسنده [English]

  • Iran Kalbassi
چکیده [English]

Languages express the outside world's meanings in different ways. For example the features of person, number, tense and aspect or case and gender are expressed differently in different languages. Another category is the meaning of animation which is rarely manifested in many languages. But this important feature has been expressed in a number of Iranian dialects, which is the subject of this article.

به فایل پی دی اف مراجعه شود.

ـ مفیدی، روح‌الله (1383)، "بررسی ساخت گروه فعلی در نایینی"، مجموعه مقاله‌های ششمین کنفرانس زبان‌شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، ص 337 ـ 325.
ـ میرشمسی، محمد (1384)، گویش‌های بخش کاخک در شهرستان گناباد، پایان‌نامة کارشناسی‌ارشد، زبان‌شناسی همگانی، دانشگاه علامه طباطبایی.