وند زمان گذشته و گونه های آن در لهجه ها و گویشهای ایرانی

نوع مقاله: علمی-پژوهشی

نویسنده

استاد پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

چکیده

نگارنده در مقاله‌ای با عنوان " شناسه سوم شخص مفرد در مصادر فارسی " (  کلبا سی، 1375 ) نظر خود را در مورد وند زمان گذشته چنین بیان کرده که شناسه سوم شخص مفرد احتمالا باعث پیدایش وند زمان گذشته در مصادر و افعال ایرانی  شده است. در مقاله اخیر گونه‌های شناسه سوم شخص مفرد در زمان حال و نیز گونه‌های وند زمان گذشته مورد بحث قرار می‌گیرند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Past Tense Affix and its Variants in Iranian Dialects

نویسنده [English]

  • Iran Kalbassi
چکیده [English]

The author of this article believes that the third singular personal ending has probably been the cause for the emergence of past tense affix in Iranian infinitives and verbs. This article deals with the varieties of third singular personal ending and past tense affix.

1-    آموزگار، ژاله و احمد تفضلی (1373)، زبان پهلوی، ادبیات و دستور آن. انتشارات معین.

2-    باطنی، محمد رضا (1348)، ساختمان دستوری زبان فارسی. انتشارات امیر کبیر .

3-    پناهی سمنانی، محمد احمد (1366)، فرهنگ سمنانی. تهران، چاپخانه تالش.

4-    پناهی سمنانی، محمد احمد (1374)، آداب و رسوم مردم سمنان. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

5-    ترابی، سید ابوالحسن (1369)، توصیف ساختمان گروه فعلی در بلوچی مکورانی. پایان نامه کارشناسی ارشد، زبان شناسی همگانی، دانشگاه تربیت مدرس (چاپ نشده).

6-     ثواقب، جهانبخش (1381)، گویش مردم فامور، ارائه شده در نخستین همایش ملی بنیاد ایران شناسی.

7-    جلالی امام، لعیا (80-79)، بررسی گویش املشی. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی، مرکز تحصیلات تکمیلی، گروه زبان شناسی همگانی (چاپ نشده).

8-    خنجی، لطفعلی (1378)، دستور زبان لارستانی بر مبنای گویش خنجی. انتشارات دانشنامه فارس.

9-    رضایی باغ بیدی، حسن (1381)، دستور زبان پارتی (پهلوی اشکانی). فرهنگستان زبان و ادب فارسی.

10- رهبر زارع، مژگان (1382)، گویش کرج. پایان نامه کارشناسی ارشد، زبان شناسی همگانی، دانشگاه آزاد اسلامی، مرکز تحصیلات تکمیلی (چاپ نشده).

11- سلامی، عبدالنبی (1381)، فرهنگ گویش دوانی. فرهنگستان زبان و ادب فارسی.

12- سلامی، عبدالنبی (1381)، جدول تطبیقی صرف فعل خوابیدن در صیغه های مختلف، خبرنامه فرهنگستان زبان و ادب فارسی، س 7، ش 81، ص 8 و 9.

13- سمیعی، احمد (1381)، پیشوندهای فعلی در گویش گیلکی و راههای باز شناسی آنها، مجموعه مقالات نخستین هم اندیشی گویش شناسی ایران، فرهنگستان زبان و ادب فارسی،ص 299-285.

14- شهیدی، اشرف السادات (80-79)، بررسی دو گونه زبانی حاجی آبادی و سیرجانی. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی،مرکز تحصیلات تکمیلی، گروه زبان شناسی همگانی (چاپ نشده).

15- طاهری، عباس (1370)، گویش تاتی تاکستان. پایان نامه کارشناسی ارشد، گروه زبان شناسی همگانی، دانشگاه علامه طباطبایی (چاپ نشده).

16- فره وشی، بهرام (1358)، فرهنگ فارسی به پهلوی. انتشارات دانشگاه تهران.

17- کلباسی، ایران (1362)، گویش کردی مهاباد. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

18- کلباسی، ایران (1367)، دستگاه فعل در گویش لاری، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، س 21، ش 1، ص 170- 145.

19- کلباسی، ایران (1370)، فارسی اصفهانی. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

20- کلباسی، ایران (1371)، تنوع لهجه ها در گویش گیلکی، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، س 25، ش 4، ص 976- 934.

21- کلباسی، ایران (1373)، گویش کلیمیان اصفهان. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

22- کلباسی، ایران (1374)، فارسی ایران و تاجیکستان. دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه.

23- کلباسی، ایران (1375)، شناسه سوم شخص مفرد در مصادر فارسی، مجله فرهنگ (ویژه زبان شناسی) س 9، ش 1، ص 35-27.

24- کلباسی، ایران (1376)، گویش کلاردشت. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

25- کلباسی، ایران (در دست چاپ)،  astو est و نقش آنها در زبانها و گویشهای ایرانی.

26- محمدی، محمدرضا (1381)، بررسی فعل در گویش وانشان، سروش پیرمغان (یادنامه جمشید سروشیان)، انتشارات ثریا، تهران، ص 365- 340.

27- نغزگوی کهن، مهرداد (1382)، دستگاه فعل در گویش دشتی، جشن نامه دکتر علی اشرف صادقی، انتشارات هرمس، ص 409 – 381.

28- نیلی پور، رضا و محمدتقی طیب (1364)، توصیف ساختمان دستگاه فعل لهجه واران، مجله زبان شناسی، س 2، ش 1و2، ص 92- 51 و 92-81.

29- یوسفیان، پاکزاد (1371)، گویش بلوچی لاشاری. پایان نامه کارشناسی ارشد، گروه زبان شناسی همگانی، دانشگاه تهران ( چاپ نشده).